क्षणात संपलं आयुष्य”

“क्षणात संपलं आयुष्य”

रस्त्यावर पडली ती काळी छाया,
क्षणात गेलं सगळं – शांतता नि माया.
घरून निघाला होता हसत-हसत,
पण परतलाच नाही… जीव गेला निघून निःशब्द.

आईच्या डोळ्यांतून ओघळती वेदना,
वडिलांच्या मनात उठती असंख्य भावना.
छोट्या भावाने धरलेलं त्याचं फोटो,
आठवणींमध्ये जपलेलं शेवटचं तोतो.

गेलं ते स्वप्न, अपूर्ण राहिलं आयुष्य,
एका अपघाताने घेतलं त्याचं अस्तित्व.
हॉर्न, ब्रेक, आणि एक क्षणाचा विलंब,
आणि त्याच्या जीवनाचा झाला अंत:शांतीचा समारंभ.

किती स्वप्नं, किती योजना, किती आशा,
सगळं गमावलं एका चुकलेल्या दिशा.
हे रस्ते का इतके क्रूर होतात कधी,
निरपराध जीवाला नेतात कायमची शांती द्यावी?

तरीही चालू आहे जगाचं चक्र,
पण एक घर मात्र शांत झालं – अंधारात बक्र.
वाचू शकतो आपण, वाचवू शकतो प्राण,
थोडी सावधगिरी, थोडी जबाबदारी… हीच खरी ओळख मान!

• शिवश्री लक्ष्मण काटेकर